Niemand vraagt hoe het met mij gaat

07/02/2021

niemand vraagt hoe het met mij gaat

Niemand vraagt hoe het met mij gaat is een gedachte die we krijgen op het moment dat we ons erg slecht voelen en we niet begrijpen waarom andere mensen dat niet doorhebben. Het lijkt dan net alsof het niemand interesseert hoe het met ons gaat, omdat anderen meer met zichzelf bezig zijn. Vraag jij je af: Waarom vraagt niemand hoe het met mij gaat? Dan kan het volgende jou zeker hierbij helpen…

Inhoudsopgave

Niemand vraagt hoe het met mij gaat, terwijl ik dat wel nodig heb

Als mens vinden we het altijd erg fijn om steun van andere mensen te ontvangen op het moment dat we het erg zwaar hebben. Helaas kan het nog wel eens voorkomen dat we deze niet krijgen. Wanneer we zelf het idee hebben dat we duidelijk zijn in dat we deze steun nodig hebben, maar niemand hierop ingaat, kunnen we erg boos worden omdat we vinden dat ander mensen weinig empathie vertonen. We kunnen hierdoor sterk het idee krijgen dat we alleen staan in de wereld met onze problemen. Hierdoor gaan we ons steeds vaker afvragen: Hoe komt het dat niemand vraagt hoe het met me gaat? En: Hebben andere mensen wel door hoe zwaar ik het heb?

Op het moment dat andere mensen anders reageren dan jij verwachtte, kom je zelf waarschijnlijk ook anders over dan je dacht.

Wat we hierbij vaak vergeten, is dat hoe we ons voelen niet altijd overeenkomt met hoe we overkomen op andere mensen. Het is dus goed mogelijk dat je je slecht voelt en behoefte hebt aan steun, terwijl je in je gedrag naar andere mensen overkomt alsof je graag met rust wordt gelaten. Wanneer je niet uitspreekt wat je nodig hebt, gaan andere mensen hun eigen conclusie trekken over hoe ze het beste met jou omgaan. Het gevolg hiervan is dat je je steeds meer gaat irriteren aan het gedrag van andere mensen, omdat niemand vraagt hoe het met je gaat.

De grote valkuil waar we in terecht komen als we ons slecht voelen

Wanneer we in een moeilijke situatie zitten waar we het erg zwaar mee hebben, kunnen we hier erg moe van worden. Hierdoor kunnen we de neiging krijgen om onszelf van onze omgeving af te sluiten. Dit doen we vanuit het idee dat we meer rust nodig hebben. Bovendien ervaren we alles op dat moment als zwaar, waarbij we dus ook de omgang met andere mensen te zwaar vinden. Het kost dan te veel moeite en energie om goed te communiceren met anderen. Het nadeel hiervan, is dat we vaak andere mensen nodig hebben om ons weer goed te voelen. We kunnen hun steun dus juist goed gebruiken.

Dit is een paradox: wanneer we het zwaar hebben, hebben we de neiging om onszelf te isoleren van de rest van de wereld, terwijl we eigenlijk juist sterke behoefte ervaren aan steun. Vanuit ons gedrag geven we een sterk signaal af dat we met rust gelaten willen worden, terwijl we van binnen het tegenovergestelde voelen. We kunnen ons er dan erg aan storen dat niemand vraagt hoe het met ons gaat. We verklaren dit dan door met de gedachte te komen dat het andere mensen niet interesseert hoe het met ons gaat, in plaats van stil te staan bij de manier waarop we overkomen op andere mensen.

Wat we vanuit ons gevoel willen en wat we vanuit onze gedachtes willen, kan sterk verschillen. Het gevolg is dat we vanuit ons gevoel rust willen, maar we vanuit onze gedachtes graag aandacht krijgen.

Het is voor andere mensen vaak lastig om te bepalen hoe ze het beste met jou kunnen omgaan. Hierdoor zie je vaak dat beide kanten afwachten. Pas als jij aangeeft wat je nodig hebt, durft de ander initiatief te nemen. Hij of zij weet dan namelijk pas wat jij nodig hebt. Zolang dit niet duidelijk is, zullen de meeste mensen afwachten op jouw reactie. Je ziet dan eigenlijk twee partijen ontstaan die steeds zelf niets willen doen, maar zich er wel aan ergeren dat de andere partij niet reageert. Je denkt dan misschien: Niemand vraagt hoe het met mij gaat. Terwijl de ander juist denkt: Waarom geeft hij/zij niet aan wat hij/zij nodig heeft?

Hoe belangrijk is het nu echt dat iemand vraagt hoe het met jou gaat?

De grote fout die we maken, is dat we geen verantwoordelijkheid meer nemen voor ons eigen leven. Er is natuurlijk niets mis mee om hulp te krijgen en samen sterk te staan. De grote fout die we hierdoor maken is echter dat we onszelf ontzettend afhankelijk van een ander kunnen maken. We denken dan dat we pas gelukkig kunnen zijn als de ander alles voor ons oplost. Dit is heel normaal gedrag als je nog kind ben, wanneer alles door je ouder wordt opgelost. Wanneer we echter volwassen zijn, moeten we steeds meer zelfredzaam worden.

Als je altijd de oplossing afwacht die nooit komt, kom je nooit verder dan waar je nu staat.

De meeste van ons worden ook steeds zelfredzamer naarmate we ouders worden. Het probleem is echter dat we snel terug kunnen vallen in ons oude kindergedrag, waarbij we de oplossing van onze problemen zoeken bij andere mensen. We kunnen dan erg boos worden als niemand ons helpt, of vraagt hoe het met ons gaat. Het grote gevaar is dat we dit als excuus gaan gebruiken om niet aan onze problemen te werken, omdat we denken dat we niet van onze problemen af kunnen komen zonder de hulp van anderen. We gaan dan vanuit een sterke afwachtende houding leven, of geven eraan toe dat ons leven nooit zal veranderen. Dit is de reden dat we onszelf voor een lange tijd slecht kunnen blijven voelen.

Wat kan je het beste doen als niemand vraagt hoe het met je gaat?

Het is belangrijk om voor jezelf goed door te hebben dat je waarschijnlijk anders overkomt op andere mensen, dan je zelf doorhebt. De gedachte Niemand vraagt hoe het met mij gaat, ontstaat op het moment dat we een sterke behoefte ervaren waar andere mensen niet op ingaan.

Zou je bijvoorbeeld gaan huilen, dan zal dit er vaak voor zorgen dat de ander je gaat troosten. Dit gedrag ontstaat bij de ander als reactie op jouw gedrag. Dit geeft aan, dat als niemand vraagt hoe het met je gaat, je waarschijnlijk geen gedrag vertoont waardoor mensen dit gaan vragen. Je geeft met je gedrag waarschijnlijk een ander signaal af, dan de behoefte die je hebt.

Hoe kom je nu echt over op ander mensen, waardoor ze zo op jou reageren?

Dit geeft aan dat je gedrag en je gevoel niet op een lijn zitten. Je hebt een sterke behoefte om geholpen te worden, maar laat dit niet aan andere mensen zien. Sterker nog, de kans is groot dat je jouw pijn op dit moment voor andere mensen aan het verstoppen bent. Hierdoor hebben andere mensen totaal niet door hoe slecht het met jou gaat. Terwijl je wel een sterke behoefte voelt aan steun. Dit leidt tot een innerlijk conflict tussen jezelf veilig blijven verstoppen, maar geen steun ontvangen, of jezelf kwetsbaar opstellen, waardoor mensen doorhebben hoe het met je gaat.

Wil je dat andere mensen jouw aandacht geven en vragen hoe het met je gaat? Dan zal je je toch echt kwetsbaarder moeten opstellen. Je zal zelf het initiatief moeten nemen en aan moeten durven geven wat er nu echt bij jou plaatsvindt. Pas als je eerlijk bent met andere mensen, kunnen andere mensen begrijpen hoe het met jou gaat. Wanneer je de angst om jezelf kwetsbaar op te stellen hebt overwonnen, zal je merken dat andere mensen steeds vaker zullen vragen hoe het met jou gaat.

Belangrijkste tips van dit artikel:

  • Als mens vinden we het altijd erg fijn om steun van anderen te ontvangen. Het is echter lastig wanneer je niet weet hoe je daarvoor moet vragen, of je niet duidelijk naar jezelf bent dat je dit nodig hebt.
  • Wanneer we sterk onze pijn voor andere mensen verbergen, kan dit ervoor zorgen dat andere mensen niet meer vragen hoe het met ons gaat, terwijl we daar wel een sterke behoefte aan hebben.
  • Het is daarom belangrijk om jezelf kwetsbaar op te stellen naar een ander en te vertellen wat jij nodig hebt. Pas dan kan de ander dit aan jou geven, omdat hij of zij vaak dan pas weet wat jouw behoefte is.


Heb je voor jezelf een idee waar je last van ervaart. Maar kom je nog steeds niet verder, waardoor het voelt alsof je hierin vastzit. Dan kan het volgende jou zeker hierbij een stap verder brengen tot de oplossing.

Deel dit artikel!

geen reactie

Laat een reactie achter